Masowa Konsumpcja Kultury Masowej

Na wyraźną prośbę kolegi Obłego testo­wa­łem ostat­nio dobór muzyki rowe­ro­wej, tak wła­ści­wie tro­chę wbrew sobie, bo dla sie­bie raczej nie robię skra­da­ków, zde­cy­do­wa­nie czę­ściej szu­kam całych płyt, które mogę wkrę­cić w uszy peda­łu­jąc nie­spiesz­nie po oko­licy i roz­pę­dza­jąc się od czasu do czasu, żeby sko­czyć sobie ze schod­ków czy murka i spraw­dzić, czy kastra­cja to naprawdę takie wiel­kie halo i tra­ge­dia. Żeby nie było nie­po­ro­zu­mień, żaden ze mnie wyczy­no­wiec, styl jazdy mam raczej taki

(- kolor, dredy, wymyślne wdzianko, wypa­siony rower i Ari­zona), dla­tego muza mi się naj­le­piej spraw­dza roz­bu­jana, choć oczy­wi­ście skra­dak zawiera też kilka wał­ków, przy któ­rych zda­rzało mi się ostro zdy­szeć na pro­stej. Ryt­micz­nie uło­żony jest tak, że naj­pierw 12 minut deli­kat­nej roz­grzewki na buja­kach, przy któ­rych się dobrze robi sla­lomy pomię­dzy spa­ce­ru­ją­cym tłu­mem, potem muzyka do zjaz­dów i ściga­nia się z par­ko­wymi radio­wo­zami, par­tia zaty­tu­ło­wana robo­czo “zawał serca” i koń­cówka, która się tro­chę uspo­kaja, a tro­chę pró­buje wykrze­sać ostat­nie zapasy ener­gii przed zjaz­dem na ławkę i się­gnię­ciem po peta.

Trac­klist:
01 — M.I.A. — Paper Pla­nes
02 — Jova­notti - L’Ombelico Del Mondo
03 — Manu Chao — Rumba de Bar­ce­lona
04 — Smo­key Ban­dits - Revo­lu­cion Valiente
05 — Kid Loco — Here Comes the Mun­chies
06 — Rubin Ste­iner - Ano­ther Record Story
07 — Ленинград - Хуямба
08 — Soil & Pimp Ses­sions — Sat­su­riku New Wave
09 — Gogol Bor­dello — Immi­grant Punk
10 — Squ­irell Nut Zip­pers — Hell
11 — Kimya Daw­son - The Com­pe­ti­tion
12 — O.M.F.O. — Trans Bal­kan Express
13 — Sporto Kan­tès — Lee
14 — Kaizers Orche­stra — Bak Et Hal­le­luja
15 — Fin­ga­thing - Walk in Space

TPD nr 16 — I Want To Ride My Bicycle (57 min/95MB)

Dla tych, któ­rzy się oba­wiają o zdro­wie, brak kon­dy­cji i tym podobne, poni­żej w ramach teasera naj­ostrzej­szy kawa­łek z całego skra­daka. Jeśli uzna­cie, że to Was nie zabije, to reszta Wam też krzywdy więk­szej nie zrobi.

Skra­dak w pełni prze­te­sto­wany na zwierzętach.

6 osób uznało, że da się to czy­tać.

Nie, jed­nak nie — idź pan w chuj takim tekstem.

no bo jak to tak, Dzień Dziecka bez pre­zentu, choćby tylko z kra­dzio­nej muzyki? Pier­wotny zamysł był taki, żeby skra­dak zawie­rał pio­senki o dzie­ciach i dla dzieci, nie­stety 3h prze­grzebka przez fol­der ujaw­niła, że o dzie­ciach mam dużo, nato­miast dla dzieci nic, nie licząc Smerf­nych hitów i 40 Vin­tage Children’s Favo­uri­tes. Stąd też zro­biła się z tego mie­szanka horrorystyczno-melancholijna w któ­rej fajne dzie­ciń­stwo poja­wia się dopiero z nadej­ściem Atari Teenage Riot. Sty­li­stycz­nie, jak zwy­kle mixtej­powy eklek­tyzm — od soulo­wego Cur­tisa May­fielda przez for­te­pia­nowe rzę­że­nie The White Stri­pes i infan­tylne poskrze­ki­wa­nie Joanny New­som, po digi­tal­hard­co­rowa nawa­lankę ATR i post­pun­kowe wariac­two The Make-Up. Można sobie zapo­dać w samo­cho­dzie, jadąc ode­brać potom­stwo z przed­szkola, szkoły lub Izby Dziecka. Tym razem nie mam pomy­słu na okładkę, która lepiej by paso­wała do tego skła­daka niż samotna fotka autor­stwa Sally Mann, więc to wła­śnie ona będzie zamiast, kom­plet­nie nie prze­ra­biana, bo jesz­cze mnie nie powa­liło, żeby grze­bać przy pra­cach chyba naj­lep­szej foto­gra­ficzki świata:

Trac­kli­sta:

01 — I Mon­ster — These Are Our Chil­dren
02 — Pusci­fer - Indigo Chil­dren (JLE Dub Mix)
03 — Cur­tis May­field — Lit­tle Child Run­nin’ Wild
04 — Joanna New­som — Three Lit­tle Babies
05 — Antsy Pants — Lit­tle Johny
06 — Mes­ser Chups — Cow­boys, Indians And Their Parents
07 — The Tiger Lil­lies — Snip Snip
08 — Mat­thew Her­bert — Gang of Boys
09 — The Lounge Lizards — Scary Chil­dren
10 — I Mon­ster — The Jar­dine Boys
11 — Atari Teenage Riot — Kids Are Uni­ted
12 — The White Stri­pes - Pas­sive Mani­pu­la­tion
13 — The Make-Up — Born on the Floor
14 — The Tal­lest Man on Earth — Kids on the Run
15 — Roc­ka­bye Baby! — Smells Like Teen Spirit

Skra­dak nr 15 — These Are Our Chil­dren (56:13/89 MB)

8 osób uznało, że da się to czy­tać.

Nie, jed­nak nie — idź pan w chuj takim tekstem.

ponie­waż:

ale także z powodu takiego, że kolega Car­mody zmaga się z dochto­ra­tem, dzięki któ­remu cały świat się dowie, czemu prawa autor­skie nie ist­nieją i nie ma czasu poskła­dać muzyki do swo­jej audy­cji w Kam­pu­sie, która zacznie się dziś o 22:00 i doty­czyć będzie Tony’ego Allena, mistrza afro­be­atów, zjeż­dża­ją­cego do Pol­ski za 3 dni, zeby zagrać kon­cert w War­szaw­skim Palladium.

W związku z tym przy­go­to­wa­łem 1h:40m miksa z panem Alle­nem w roli głów­nej. W odróż­nie­niu od Carmody’ego nie roz­daję wej­śció­wek, więc wcale nie muszę uda­wać, że Tony Allen solo mnie jakoś wzru­sza, bo nie — cierpi na typową przy­pa­dłość wir­tu­ozów i zamiast robić pory­wa­jącą muzykę, tylko kom­bi­nuje z któ­rej strony ude­rzyć te bębenki i ile razy, żeby było tak, jak nigdy i nigdzie wcze­śniej — dla­tego też skra­da­czek nosi pod­ty­tuł: Znani Ludzie, Któ­rych Stać na Gażę Allena. Bo jed­nak, co by o nim nie powie­dzieć i jak bar­dzo się nie­pod­nie­cać kon­cer­tem, to jed­nak jest to jeden z tych muzy­ków, któ­rym udało się w swoim cza­sie wymy­ślić coś na tyle nowego, że do końca życia będzie z tego dobrze żył. Wia­domo, że zawsze będzie w cie­niu Feli Kutiego i do końca życia będzie się woził głów­nie na tym, że wpro­wa­dził Afrykę i afro-beaty do ogól­nego wora z muzyką świata, ale zro­bił to tak sku­tecz­nie, że jego wpływy sły­chać prak­tycz­nie wszę­dzie. Dla­tego zna­la­zło się na skra­daczku miej­sce dla Tuatary z maniac­kim, trąb­ko­wym tri­bu­tem dla Feli, zmie­ścił się Com­mon, który rów­nież oddaje hołd naj­waż­niej­szemu skła­dowi muzycz­nemu w dzie­jach Afryki, poja­wiła się Char­lote Gains­bo­urg, razem z Air i Jarvi­sem Cooke­rem budu­jąca mocno nastro­jowy kawa­łek wokół bęb­nów Allena, tra­fił się rów­nież Keziah Jones, który do swo­jego pop-rockowego gra­nia dorzuca ele­menty high-life’owej muzyki z Lagosu, którą rów­nież Allen poma­gał roz­po­wszech­niać, a na deser jest jesz­cze Moritz von Osvald z 10 minu­to­wym remi­xem Olé, gdzie roz­bu­jane afro­be­aty mie­szają sie z houso­wym, miłym przy­nu­dza­niem. Cały skra­dak koń­czy 17 minu­towe Africa Cen­tre of the World, z naj­lep­szej płyty Feli Kutiego, gdzie Allena wspiera kolejny obłędny wir­tuoz — Roy Ayers. Ogól­nie jest czarno, ryt­micz­nie, duszno i upal­nie, dla­tego bez związku z głów­nym boha­te­rem tej mie­szanki, dorzu­ci­łem rów­nież Wun­nmi, bo jest prze­słodka i nikt jej nie zna, oraz Anti­ba­las, bo co to za afro­be­atowy skła­dak bez nich.

Poni­żej całość muzyki do zassa­nia, a od 22:00 w radio Kam­pus, w wer­sji zmik­so­wa­nej z gada­niem Carmody’ego. Któ­rego za dużo nie będzie, bo ola­łem radiowe for­maty i raczej nie ma kawał­ków krót­szych niż 6–7 minut. A zresztą — kolega, nie kolega — radio nie jest po to, żeby w nim ktoś ględził

Plej­li­sta (nie chce mi się tego prze­pi­sy­wać — czy­tać od dołu do góry)

TPD Skra­dak nr 14 — Kam­pus Allena

Pogła­skaj

Nie, jed­nak nie — idź pan w chuj takim tekstem.

Ostatni tego­roczny skra­dak chyba nie ma myśli prze­wod­niej, choć zasad­ni­czo snuje się w try­bie mania­kalno depre­syj­nym wycho­dząc od para­no­icz­nych pio­se­nek o miło­ści wle­cze się przez smutne pio­senki o miło­ści, po to by w pod­sko­kach dotrzeć do ogól­nie weso­łych pio­se­nek, nie­ko­niecz­nie o miło­ści. Wła­ści­wie wyszedł taki zestaw na 1 w nocy i odro­binę wódki, choć oczy­wi­ście można go testo­wać w innych warun­kach też. Pra­wie żadnych hip-hopów tym razem, głow­nie panie mają głos, a pano­wie, jak to zwy­kle o tej porze roku, wpa­dają w bluesa.

Trac­kli­sta:

01) The Legen­dary Tiger Man & Maria de Mede­iros — These Boots Are Made For Wal­king
02) Méla­nie Pain — Heart Of Glass
03) Madrid De Los Austrias — Buscando
04) Casta­nets - The Night Is When You Can Not See
05) Dolphin Boy — Wham, Bam, Than­kyou, Ma’am
06) Chri­stian Prom­mers Drum­les­son — Hear Us Now
07) Get Back Guinozzi — Baby Baby
08) Cot­ton Jones — Nico­tine Cana­ries
09) Leaf - Hymn For The End
10) Sha­re­hol­der Tom — Push Away The Clo­uds
11) Naomi Shel­ton & The Gospel Queens — Lift My Bur­dens
12) The Swep­ta­ways & Jens Lek­man — Hap­pi­ness will be my revenge

TPD 13 — Hap­pi­ness Will Be My Revenge (48:40/66mb)

Pri­vju:

1 osoba uznała, że da się to czy­tać

Nie, jed­nak nie — idź pan w chuj takim tekstem.