Masowa Konsumpcja Kultury Masowej

naj­pierw, bo jak dowo­dzi Name­ste, obrazki szko­dzą muzyce, każąc słu­chać oczami. A tutaj w sumie cho­dzi o to, żeby się wsłu­chać, jak potężny sam­pel z jed­nej z naj­bar­dziej zje­cha­nych ikon rocka lat 60tych, przy­wraca ją do życia z peł­nym, emo­cjo­nal­nym wyko­pem, któ­rego dziś się już nie da uzy­skać, słu­cha­jąc ory­gi­nal­nych płyt. Zasy­pany milio­nem ckli­wych, łzawych i nud­nych histo­rii o życiu Joplin, jakoś nigdy nie potra­fi­łem zaja­rzyć skąd się brała fascy­na­cja tą woka­listką (ide­alny przy­kład, jak nad­miar bio­gra­fii zabija sztukę), ale ten dzielny Fran­cuz abso­lut­nie wyrwał ją z kon­tek­stu i poka­zał całą potęgę tkwiąca w tym głosie.

Doctor Flake — La Fille а la Moto

A dla rów­no­wagi, jako część druga wrzuty będzie głow­nie obraz­kiem, bo muzycz­nie jest raczej słabo. Z pierw­szą czę­ścią łączy go tylko pro­stota pomy­słu: zbu­do­wać tele­dysk wokół jed­nego, bar­dzo sztam­po­wego fil­tra z naj­bar­dziej roz­po­wszech­nio­nego pro­gramu do ani­ma­cji, zna­czy z After Effects, na któ­rym zro­biono już chyba wszystko i który naprawdę potrafi obrzy­dzić ani­ma­cję w dużej mie­rze, bo korzy­sta z niego, co drugi ama­tor. Tu też jest pełna ama­torka i owszem, za to pro­ściutki pomysł na zmie­nie­nie woka­listki w korek­tor gra­ficzny po pro­stu miaż­dży. Zachwyt czy­sto tech­niczny, ale za to zupeł­nie szczery.

Pogła­skaj

Nie, jed­nak nie — idź pan w chuj takim tekstem.