Masowa Konsumpcja Kultury Masowej

nazywa się zaje­bi­ście, ale nie tylko o to cho­dzi, bo zasad­ni­czo to robi nie­sa­mo­wite ani­ma­cje. Nie ma tego dużo, chwali się trzema rze­czami — dwa szorty i tele­dysk, jed­nak w tych obraz­kach poka­zuje wszech­stron­ność jakiej dawno u żadnego ani­ma­tora nie widzia­łem. Każdy jest cał­ko­wi­cie inny od strony pomy­słu, tech­niki i wyko­na­nia i w każ­dym jest sto haków momen­tal­nie przy­ku­wa­ją­cych uwagę.

Yulia jest uro­cza. Ma cudowny uprosz­czony rysu­nek z milio­nem kre­sek, od groma absur­dal­nych pomy­słów upchnię­tych w 6 minut, prze­miłe boha­terki i genialne zakoń­cze­nie. Plus, choć tego nie widać, jest zba­je­ro­wana od strony tech­niki, bo jak mówi sam autor: the film was first ani­ma­ted in CG, then prin­ted onto paper and drawn with tra­di­tio­nal tools (za Car­toon Brew)

Le Faux Pli nato­miast jest dziwne. Zna­czy jak ogólna meta­fora jest w miarę łatwa do ogar­nię­cia, tak szcze­góły tro­chę nie chcą się poskła­dać do kupy. Mnie przy­naj­mniej. Świat dwu­wy­mia­ro­wych ludzi poru­sza­ją­cych się na sznur­kach jest zna­jomy, nato­miast w ogóle nie ogar­niam zaję­cia i przy­gód, jakie spo­ty­kają boha­tera. Co zresztą nie jest zbyt ważne, bo obra­zek choć raczej tani, to cudow­nie pasie oczy kolo­rami, roz­ma­chem świata i sce­no­gra­fią mon­stru­al­nej biurokracji.

Tele­dysk do Haun­ted Girl (foto­gra­ficzne stop-motion tym razem), jak i wszyst­kie te obrazki plus jeden bonu­sowy można też na stro­nie Ardit­tiego

Pogła­skaj

Nie, jed­nak nie — idź pan w chuj takim tekstem.