Masowa Konsumpcja Kultury Masowej

“I love deadli­nes. I like the who­oooooooooooooooooooooshing sound they make as they fly by.”

Dobra, niby obie­cy­wa­łem, że postów z myśle­niem nie będzie, ale raz – tro­chę się wypstry­ka­łem z pomy­słów na pod­rzu­ca­nie reko­men­da­cji, a dwa — obo­wią­zu­jąca formą blo­gową jest wyrzyg wewnętrzny, więc cza­sem można poflir­to­wać z kon­wen­cją. Niby coś nadal czy­tam i oglą­dam, ale wcale nie wiem jesz­cze, czy chcę to komuś wkrę­cać — o Ogro­dach Ken­sing­ton pew­nie tu coś napi­szę, jak tylko je skoń­czę, ale że mam ostat­nio kon­cen­tra­cję 3 latka sie­dzą­cego przed Car­toon Network, to mimo, że książka zaje­bi­ście mi się podoba, idzie mi z tym czy­ta­niem, jak z prze­żu­wa­niem kebabu w Sfi­nxie – niby dobre, ale kurew­nie się wle­cze i co chwila trzeba sobie robić prze­rwę na fajkę.

W związku z tym się snuję, kli­kam na fora i w różne blogi (zna­la­złem jeden cudowny – wylą­do­wał w Rze­czy­po­spo­li­tej Świrol­skiej), patrzę na jakieś debilne klipy w tubie i w googlach, jaram fajki i piję czwarta kawę – i tak od ósmej rano, choć buk jeden wie po co się ostat­nio o takiej hard­ko­ro­wej godzi­nie budzę, skoro idę spać o 3 czy 4.

A naj­gor­sze w tym wszyst­kim jest to, że mam co robić – mógł­bym skoń­czyć korektę mery­to­ryczną idio­tycz­nego prze­wod­nika, z któ­rym się już pie­przę od dobrych paru mie­sięcy. Mógł­bym siąść i w trzy godziny mieć to z głowy, ode­słać gotowe tłu­ma­cze­nie i zapo­mnieć o tym cho­ler­stwie raz na amen i nie brać już nigdy w życiu nic do tłu­ma­cze­nia od tego wydaw­nic­twa, tyle, że pro­blem jest taki, że nie mam dedlajnu – pan przy­ślesz, kiedy skoń­czysz i już.

Teo­re­tycz­nie zaje­bi­sty układ, tylko, że nie dla mnie. Odkry­łem po pro­stu, że jestem nie­wol­ni­kiem dedlajnu i że gene­ral­nie nie mogę, tak jak Adams z tym cyta­tem na początku tego wrzutu. Tzn mogę, ale tylko do pew­nego momentu i że tak czy tak, ktoś mi musi dać OSTATECZNY TERMIN. Para­noja jakaś posrana z góry na dół, ale przy­naj­mniej wiem skąd mi się wzięła, więc uczę­stuję was teo­rią, co ją kie­dyś na oko­licz­ność tego scho­rze­nia wyknułem.

Bo jest tak, że dedlajn to jest dzie­jowa spra­wie­dli­wość i kara boska za grze­chy mło­do­ści, przy­naj­mniej w moim przy­padku. Nie­na­wi­dzi­łem szkoły, do dziś zresztą mi się wydaje, że wyna­la­zek przy­mu­so­wej edu­ka­cji, to jakiś totalny kre­ty­nizm i cały czas, kiedy wtła­czano mnie w te lek­cyjne ramki (a trwało to z krót­kimi prze­rwami równe 20 lat) tra­fiał mnie szlag, że mnó­stwo ludzi coś ode mnie chce i zawraca mi dupę jaki­miś total­nymi pier­do­łami. A co gor­sza ci ludzie mają jakieś wyma­ga­nia, typu chcą spraw­dzać, czego się nauczy­łem – nie wie­dzieć po co, bo po samej tępej mor­dzie było widać, że na wie­dzę jestem impre­gno­wany sku­tecz­nie. Ale nie – co chwila jakieś spraw­dziany, kart­kówki, testy, w latach póź­niej­szych kolo­kwia, egza­miny i obrony. Non stop ten sam sys­tem – weź i tego dnia, o tej godzi­nie udo­wod­nij jed­nemu z dru­gim, że ich sta­ra­nia nie były na psi­chuj. No szlag – po co? Co ich w końcu obcho­dzi, czy coś pamię­tam z histo­rii lite­ra­tury XIX wieku albo co gor­sza, co to jest loga­rytm. I oni i ja wie­dzie­li­śmy, że ta wie­dza jest bez sensu – jeśli będzie mi potrzebna, to ją zdo­będę, jeśli nie, to o co cho­dzi? Ale nie – sys­tem is sys­tem, czyli o tej i o tej sta­wiasz się i gło­sisz albo piszesz, co tam wiesz z danej dzie­dziny, a jak dobrze napi­szesz, to masz z tego jakiś pro­fit, typu ocena. No to się z reguły nie sta­wia­łem. Raz, drugi, trzeci, nara­sta­jący wkurw wokół mojej osoby, plus otwarte kon­flikty w tema­cie igno­ro­wa­nia pole­ceń. (A wystar­czyło po pro­stu spró­bo­wać mnie prze­ko­nać – nie ważne zresztą). Nauczy­łem się przy tej oka­zji jed­nak, że nie­istotne, jak długo sta­wiał­bym opór i pró­bo­wał się wywi­nąć, więk­szość tego typu jazd koń­czyła się bru­tal­nym narzu­ce­niem OSTATECZNEGO TERMINU. Cza­sem to było żało­sne, jak egza­min komi­syjny z wu-efu, który musia­łem zda­wać prak­tycz­nie co roku, bo poza tymi dorocz­nymi oka­zjami noga moja na salach gim­na­stycz­nych nie postała, a cza­sem dość hard­ko­rowe zabawy pod tytu­łem zmieńmy sobie przy­szłość jed­nym głu­pim posu­nię­ciem, czyli „Dzień dobry, w imie­niu Rek­tora infor­mu­jemy, że został pan ofi­cjal­nie skre­ślony z listy stu­den­tów naszego wydziału, bo coś tam – papiery nie donie­sione, egza­min olany, prace nie oddane, brak zalki z BHP” (tu zaczą­łem się przy­zwy­cza­jać, jak zosta­łem skre­ślony po raz 3 i oka­zało się, że to tylko kolejny bez­sen­sowny stra­szak). Fak­tem jest, że OSTATECZNY TERMIN to jedyna rzecz, która dzia­łała na mnie mobi­li­zu­jąco – zabie­ra­łem się do roboty na dzień lub trzy przed i lecąc na wspo­ma­ga­czach i sil­nej woli pako­wa­łem sobie w czapę jakąś wie­dzę, żeby w końcu iść i mieć to z głowy, przy­naj­mniej na czas jakiś.

Dzięki temu gene­ral­nie, mimo że w końcu na stu­diach zaczęła mi się idea edu­ka­cji podo­bać, nie mogłem się docze­kać, kiedy się wresz­cie z tego sys­temu wyrwę. Że pójdę do jakiejś bez­sen­sow­nej roboty typu 9–17, potem wrócę do chaty i kom­pletny reset: przy­tu­la­nie Maj Lovli Łajf, wino, książka, filmy i ogólne for­get about job.

I wszystko dobrze, tylko po 3 latach roboty seryj­nej typu etat w róż­nych miej­scach, oka­zało się, że sory – bez dedlajnu to ja już nie mogę. Nie mam wyzna­czo­nego ter­minu – nie robię nic. Nie wisi nade mną kara za nie­do­trzy­ma­nie umowy – leżę do góry wen­ty­lem i kon­tem­pluję sufit. Sie­dzia­łem te 8 godzin każ­dego dnia i dotarło, że jesz­cze chwila i naprawdę będzie dno kom­pletne – w robo­cie nie robi­łem nic, bo to wystar­czało do otrzy­ma­nia pen­sji, w domu nie robi­łem nic, bo byłem zmę­czony po robo­cie. Spi­rala śmierci z nudów.

I co się oka­zało – wystar­czyło, że wal­ną­łem robotą i prze­sze­dłem na tłumacko-dziennikarskie fri­lan­ser­stwo, a w mym życiu znów znowu poja­wiły się osoby, które coś ode mnie chcą, trują mi dupę i zawra­cają głowę via mail, talk i tele­fon, bym poczuł zew żywiołu. Dedlajn oka­zał się wyba­wie­niem ze spi­rali śmierci z nudów. Znów mogę nie­na­wi­dzić tych, co się upo­mi­nają o swoje zle­ce­nia, ale przy­naj­mniej mam moty­wa­cję do tego, żeby cokol­wiek robić. 20 lat tre­sury edu­ka­cyj­nej stwo­rzyło potwora – jest ter­min, jest moty­wa­cja — jest robota. I jest gene­ral­nie jakaś tam satys­fak­cja z tej roboty, nie tylko finan­sowa. Nor­malny pies Paw­łowa dzia­ła­jący na gwizdek…

Z jed­nej strony mnie to prze­raża – bo brak dedlajnu koń­czy się wła­śnie takimi jaz­dami, jak dzi­siaj – baj de łej w ramach nic­nie­ro­bie­nia i prze­rwy w pisa­niu tej ela­bory, umy­łem łazienkę, ręce mi walą dome­sto­sem i czuję jed­ność z klasą robot­ni­czą – ale z dru­giej strony, mam przy­naj­mniej jakieś pat­tern reco­gni­tion i świa­do­mość, że są sys­temy w któ­rych dzia­łam jesz­cze gorzej niż w sys­te­mie dedlaj­no­wym. A w bonu­sie doda­nym sprze­da­łem też tę teo­rię dzi­siaj na jed­nym forum dzien­ni­kar­skim i wyszła rzecz cał­kiem pocie­sza­jąca – ta muta­cja nie jest aż tak rzadka, deadline addicts to nawet cał­kiem spora nisza…

2 osób uznało, że da się to czy­tać.

Nie, jed­nak nie — idź pan w chuj takim tekstem.