Masowa Konsumpcja Kultury Masowej

czyli gra na sobotę, z gatunku albo oni palą za dużo, albo ja. Tak naprawdę bez spoj­le­ro­wa­nia całej zabawy można powie­dzieć o niej tylko to, co wyświe­tlone jest na migaw­ko­wym scre­enie na samym początku roz­grywki — Coil is a game without clear instruc­tions and direc­tions. Czyli do wszyst­kiego należy dojść wła­snym sump­tem i prze­myśl­no­ścią. Zaczy­namy, jak wszy­scy, od wier­sza i plemnika.

Jako, ze leniwy jestem dziś fest, to resztę opisu dostar­czy Jay is Games:

If you wish to know more, Coil is a short series of mini-games invo­lving the gesta­tion of what appe­ars to be an alien fetus, from ini­tial inse­mi­na­tion thro­ugh adul­thood when a murky twi­li­ght leaves its fate in question and the cycle starts anew. The text between chap­ters is equ­ally vague, like deta­ched poetry that gives clues as to how to play, and yet it also sug­ge­sts a possi­bly dar­ker sub­text to why the impre­gna­tion hap­pe­ned in the first place.

The game per­haps gives an idea of what this alien pri­mal con­scio­usness might be like, and it tells this story thro­ugh exqu­isite art work and tight programming.

A zagrać można tutaj -> COIL

Pogła­skaj

Nie, jed­nak nie — idź pan w chuj takim tekstem.