Masowa Konsumpcja Kultury Masowej

inter­net mi poka­zał, pod­su­wa­jąc w ciągu dwóch dni dwa dłu­gie tek­sty i jedną bzdurę:

For the past seve­ral years, I’ve tau­ght a class at the Uni­ver­sity of Pennsylvania​cal­led “Uncre­ative Wri­ting.” In it, stu­dents are pena­li­zed for sho­wing any shred of ori­gi­na­lity and cre­ati­vity. Instead they are rewar­ded for pla­gia­rism, iden­tity theft, repur­po­sing papers, pat­chw­ri­ting, sam­pling, plun­de­ring, and ste­aling. Not sur­pri­sin­gly, they thrive. Sud­denly what they’ve sur­rep­ti­tio­usly become expert at is bro­ught out into the open and explo­red in a safe envi­ron­ment, refra­med in terms of respon­si­bi­lity instead of recklessness.

We retype docu­ments and trans­cribe audio clips. We make small chan­ges to Wiki­pe­dia pages (chan­ging an “a” to “an” or inser­ting an extra space between words). We hold clas­ses in chat rooms, and entire seme­sters are spent exc­lu­si­vely in Second Life​. Each seme­ster, for their final paper, I have them pur­chase a term paper from an online paper mill and sign their name to it, surely the most for­bid­den action in all of aca­de­mia. Stu­dents then must get up and pre­sent the paper to the class as if they wrote it them­se­lves, defen­ding it from attacks by the other stu­dents. What paper did they cho­ose? Is it possi­ble to defend some­thing you didn’t write? Some­thing, per­haps, you don’t agree with? Convince us.

Moar

+

Zawia­da­miam o przy­krym prze­ło­mie w dzien­ni­kar­stwie: jak doniósł “New York Times”, naukowcy z Nor­th­we­stern Uni­ver­sity w USA opra­co­wali pro­gram kom­pu­te­rowy, który pisze arty­kuły do gazet w takim stylu, że nie spo­sób ich odróż­nić od napi­sa­nych przez dziennikarzy

Co gor­sza — choć gotową rela­cję z meczu kom­pu­ter oddaje w zale­d­wie 60 sekund po jego zakoń­cze­niu, w ogóle nie awan­tu­ruje się o wier­szówkę.
Nowy pro­gram — efekt dzie­się­ciu lat pracy Krisa Ham­monda i Larry’ego Birn­bauma — zapo­wiada się nie­ludzko ludzki. Zda­nych sta­ty­stycz­nych o prze­biegu meczu wyciąga wnio­sek o jego zwrot­nych momen­tach i wyróż­nia­ją­cych się zawod­ni­kach. Ana­li­zuje wcze­śniej­sze mecze kolejki, suk­cesy i porażki klubu… Na tej pod­sta­wie dobiera słowa, wątki i ich kolej­ność. Sło­wem: tworzy.

Wiency

+

As its name would indi­cate, Byli­ner has dedi­ca­ted itself to the pro­cess of pro­mo­ting wri­ters as indi­vi­dual brands rather than lin­king them to the insti­tu­tions they write for. Byliner’s aggre­ga­tion plat­form is usu­ally descri­bed as the Pan­dora of non-fiction wri­ting: users set up an acco­unt, click in favor of a par­ti­cu­lar long-form story and then rece­ive more sug­ge­stions for sto­ries by simi­lar wri­ters selec­ted via an algo­ri­thm. Users can also fol­low indi­vi­dual wri­ters as they would some­one on Twit­ter, rece­iving noti­fi­ca­tions each time the wri­ter publi­shes a new story some­where. The result is brand-based reading, where the wri­ter is a brand.

Ear­lier this year, Byli­ner also began a pro­gram cal­led Byli­ner Ori­gi­nals. Like The Ata­vist, the Byli­ner Ori­gi­nals busi­ness model offers its wri­ters an ini­tial fee (repor­te­dly top­ping out in the low five figu­res for the big­gest names) and then splits reve­nues 50/50. The list of the thirty or so wri­ters who have rece­ived assi­gn­ments since the pro­ject laun­ched in April inc­lu­des Jon Krakauer​, author of Into the Wild and Into Thin Air; Buzz Bis­sin­ger, author of Fri­day Night Lights; New York Times food wri­ter Mark Bittman​and Ann Patchett​, the best­sel­ling nove­list. (It’s not exc­lu­si­vely block­bu­ster wri­ters, however—cult lite­rary hero Wil­liam T. Vol­l­mann was com­mis­sio­ned to pro­duce the second Byli­ner ori­gi­nal, “Into the For­bid­den Zone​,” about post-tsunami Japan.)

Moar

Gdy­bym umiał ryso­wać, to na obrazku zaty­tu­ło­wa­nym Media 2050 byłby Cen­tralny Kom­pu­ter gene­ru­jący gene­ryczne tre­ści, oto­czony przez ludzi przy taśmie, któ­rzy trzy­ma­jąc w ręku nożyczki, wyci­nają to co ich inte­re­suje z nie­usta­ją­cego stru­mie­nia, a póź­niej usi­łują wci­snąć swoją sklejkę do agre­ga­tów tre­ści syn­dy­ka­li­zu­ją­cych tek­sty na cały świat, skąd pobiera je Cen­tralny Kom­pu­ter, gene­ru­jący gene­ryczne treści.

I co naj­waż­niej­sze: odbiorca staje się zbędny.

Also — wspo­mniany w pierw­szym cyto­wa­nym tek­ście esej Lethema, to o mój boże, samo dobro.

4 osób uznało, że da się to czy­tać.

Pogła­skaj

Nie, jed­nak nie — idź pan w chuj takim tekstem.