Masowa Konsumpcja Kultury Masowej

i zimowy nad­miar roboty ewi­dent­nie szko­dzi temu blogu, ale wio­sna już wnet.

Są jaskółki: Nowa Ilya

na któ­rej Joanna Swann w co naj­mniej dwóch kawał­kach wraca do genial­nej formy z They Died for Beauty i wresz­cie nagrywa płytę, na którą cze­ka­łem przez całe dwa poprzed­nie albumy kiedy to posta­no­wiła bawić się gło­sem i tro­chę zapo­mniała o pisa­niu pozy­tyw­nie melan­ko­lij­nych pio­se­nek. Chciał­bym ją w jakimś combo z Bar­rym Adam­so­nem czy Mat­tem Elliot­tem. Na razie pozwala prze­trwać szarość.

Podob­nie jak Walsh który oka­zał się ide­al­nym sound­trac­kiem do przy­glą­da­nia się gołę­biom tapla­ją­cym się w roz­mo­kłych gów­nach wychy­la­ją­cych się spod czar­nego śniegu w pobli­skim parku.

Poję­cia nie mam skąd się wziął, ani kim jest, ale strasz­nie mi to jego Back 2 the High Life mordę cie­szy mie­szanką ejti­so­wej syn­te­tyki w stylu Coma Tru­ise, pro­stych houso­wych bitów i pro­duk­cji z piw­nicy, dzięki czemu wszystko brzmi jak chil­l­wa­vove wyna­lazki sprzed dwóch lat, tyle, że mniej muli.

Naj­bar­dziej jed­nak wio­sna idzie z Rober­tem Gla­spe­rem, który wlazł ze swoim Expe­ri­men­tem do stu­dia i doko­nał paru rze­czy nie­moż­li­wych: zna­lazł piękno w pio­sence Sade:

zatrud­nia­jąc do niej woka­listkę, przy któ­rej zbla­dła nawet Ery­kah Badu rów­nież obecna na tej pły­cie; i poka­zał prak­tycz­nie całą pierw­szą ligę nu-soulu łama­nego na orga­niczny hip-hop, zatrud­nia­jąc do ficzu­rin­gów mię­dzy innymi Mos Defa, Loupe Fia­sco, Sha­fiqa Husayna czy Meshell Nde­ge­ocello. Ponad godzinny zalew ide­al­nie czar­nego cukru, muzyka do radia i z radia wycią­ga­jąca wszystko to, co naj­lep­sze z soulu w ostat­nich 20 lat. Nor­malny dream team, pozwa­la­jący wypa­try­wać z nadzieją kwiat­ków wychy­la­ją­cych spod par­ko­wego gówna. I darmo sobie można cało­ści posłu­chać.

Aha, i cover Nirvany też jest:

1 osoba uznała, że da się to czy­tać

Pogła­skaj

Nie, jed­nak nie — idź pan w chuj takim tekstem.